Menukaart van Shooters Grill

f

20 augustug 2018 Dag 15 Rifle Gap State Park = Glenwood Springs Jort en ik liggen deze nacht samen in het kleine koepeltentje, Niels en Richard in het grote gedeelte. Jort en ik worden 's nachts wakker van onweer met veel flitsen en regen. Af en toe vallen we weer even in slaap, dan schrikken we weer wakker van de harde knallen. Aan het begin van de ochtend slapen we toch nog twee uurtjes. Niels en Richard slapen overal doorheen. Ik neem een heerlijke hete douche en voel me weer helemaal fris. Tijdens het ontbijt schijnt het zonnetje en lijkt het weer een mooie dag te worden. Maar we hebben het eten nog niet op en het onweer en regen begint weer. We besluiten alle spullen in de auto te zetten en ik pak nog wat spullen uit de tent. Na een kwartiertje in de auto zitten, zijn we dat ook wel zat. We gaan naar Rifle Falls State Park. Een klein park vlakbij onze camping waar een mooie waterval is en daaronder kleine grotten. Er is een leuk wandelpad naar de bovenkant van de waterval. We hebben geluk tijdens ons bezoek aan de waterval schijnt de zon weer. Zodra we in de auto stappen begint het eigenlijk weer te regenen. We gaan daarom maar weer naar het dorp, met wat internet bij de bieb houden we het wel uit tot de lunch! Onderweg zien we nog wilde kalkoenen. Die zijn we nog niet eerder tegen gekomen.       We krijgen al vroeg zin in lunch, dat zal wel van het slechte slapen komen. Broodjes, melk en sap gehaald en naar een ander parkje gereden. Naast het park staat een school en daar gaat een waarschuwingsalarm af en mededelingen over het schoolplein dat er onweer aankomt. Er wordt geadviseerd om binnen te blijven. Wij lopen het grasveld op en lunchen overdekt in een shelter. Na de lunch trakteren we onszelf op een toetje bij de ijssalon. Die had Jort gisteren al in het vizier, maar de ijssalon was gisteren gesloten. Het weer is goed en we besluiten nog een geocache te doen. Eentje dicht in de buurt van onze camping, aan de overkant van het meer. Het is een leuk tijdsverdrijf, we vinden het allemaal leuk en komen op plekjes waar je anders niet zou komen. Niels is degene die met zijn telefoon voorop loopt. We lopen een stukje langs het meer en in een hoop grote stenen zien we de kist al liggen. Een  legerkist waar normaal patronen in zitten. Dit keer meer inhoud, een officieel boekje en veel spulletjes. Ook een pakje met veters voor wandelschoenen. Laten we die nou net nodig hebben! We zijn nog niet echt goed voorbereid en hebben niet echt iets te ruilen. Ik heb nog wel euromuntjes, misschien vinden ze dat hier ook wel leuk. Dus dan maar muntjes erin! De jongens zijn echt onder de indruk van de mooie kist. En hebben allerlei verhalen dat ze zelf ook een cache gaan verstoppen. En wat dan de beste plek zal zijn. Het is 16.00 uur en een mooie tijd om terug naar de camping te gaan. Als we aankomen bij onze tent zien we dat het mis is. De kleine koepeltent is verdwenen! De grote tent ligt helemaal plat met gebroken stokken en we kunnen zien waar de kleine tent is afgescheurd van de grote. De camphost (elk stukje camping heeft een camphost, hier kun je met vragen terecht. Vaak wonen ze op de camping in ruil voor hulp aan de kampeerders) komt gelijk aanlopen. Hij gaf aan dat het in korte tijd enorm gespookt heeft en er een aparte wind waaide. Hij noemde het een "microwind", maar op internet kon ik daar niets over vinden. Alle eigenaren van de campers hadden de uitbouwen en luifels naar binnen moeten halen. Bij de douchehokjes had hij nog een slaapzak van ons gevonden. De kleine tent is spoorloos. Richard gaat met de jongens op zoek naar de restanten.  Ze vinden niets. Tijdje later kwam de camphost weer, hij had de tent gevonden aan de rand van het meer, minstens honderd meter verder. De buitentent is kapot gescheurd, de binnentent is nog aardig heel, alleen scheuren in de onderkant. Luchtbed ligt er ook nog gewoon in en de kussens ook. Bizar. Er zit voor ons niets anders meer op, dan alles in te pakken en een hotel te zoeken. We zijn er aardig nuchter onder, de jongens zijn ook totaal niet gestressed en  roepen alleen maar "weer een nieuw avontuur"... De buurtjes komen nog even polshoogte nemen en vertelden ook dat het in korte tijd zo slecht weer was. Op de camping hebben we geen internet, dus zodra we alles in de auto gepakt hebben (het is gelukkig droog) rijden we weer naar Rifle. Hier zijn via Booking.com helemaal geen hotels te vinden, dus we boeken een motel een halfuur verderop op onze route. Het is etenstijd en we besluiten eerst maar uit eten te gaan. Weinig keus hier en de Shooters Grill (naast de gunshop) schijnt wel lekkere burgers te hebben. We treffen een gezelschap van uitersten aan, een man en een vrouw in USA shirts en cap. Een gezin waarbij de moeder een wit kapje draagt in het haar (we zijn het eerder tegengekomen, maar zijn vergeten van welk geloof dit was) en wij dus. Op twee grote tv schermen is Trump te zien. Op de menukaart staat onderaan het "Onze Vader" geschreven en wordt een zegen gevraagd voor het eten. Ondertussen lopen de serveersters met een geweer aan de riem. Dit is dus ook of juist Amerika. Richard en ik nemen een burger die een echte Trump behandeling heeft ondergaan, zo noemen ze dat als de burger op cedarhout wordt gerookt (of zoiets, we begrepen het niet helemaal). Jort een gewone burger en Niels neemt een BLT (broodje met bacon, sla en tomaat). En natuurlijk halve liters ijsthee en cola. We hadden zo ontzettend veel dorst, dat we het glas in een teug opdrinken... Het eten was echt ontzettend lekker. Bij het afrekenen kreeg Jort een t-shirt met een stukje Amerikaanse grondwet erop. Het recht om een geweer te dragen.... Of hij dit t-shirt thuis aan wilde trekken en er een foto van wilde maken en op hun Facebook wil plaatsen. We hebben er niet veel mee maar zeggen toch maar dat we het doen. We vinden het genoeg geweest en gaan richting het hotel. Het weer is nu echt erg slecht geworden, in stromende regen komen we aan op onze hotelkamer. Tot onze verrassing heeft dit hotel ook nog een hottub en een zwembad. Niels en ik gaan ontspannen in het bubbelbad, Richard komt later. Jort kruipt alvast lekker onder de dekens, hij heeft ook nog wat uurtjes in te halen vannacht. In het bubbelbad schuiven nog twee jongens aan die voor AT&T werken en bij telefoonmasten in de buurt aan het werk zijn. Als ze horen dat wij vier weken vakantie hebben, kunnen ze dat haast niet geloven. Na een kwartier gekletst te hebben (de ene blijkt een hele goeie pokerspeler te zijn en de paar vakantiedagen die hij heeft, gebruikt hij voor toernooien in Las Vegas) vinden we het genoeg geweest voor vandaag. Tijd om de ogen dicht te doen. De tent is kapot en waarschijnijk daarmee ook het einde van onze kampeervakantie, maar het is geen reden om ons vakantiegevoel te verstoren. Ook hier vinden we wel weer een oplossing voor!

<